SANNE VAN DE GOOR

Bijna een jaar geleden kwamen Sanne en het Lloyd Hotel in contact met elkaar tijdens Mono Japan. Een half jaar geleden kwam ze logeren en startte ze aan het werk dat ze speciaal voor haar expositie bij Lloyd maakte. Op 1 november vangt de expositie aan. Vooraf ontmoet ik haar een keer in haar studio. Een open ruimte in Amsterdam West waar meerdere creatieven naast elkaar werken. De tweede keer ontmoeten we elkaar in Amsterdam Oost, in Lloyd Hotel. We starten deze ontmoeting met een gesprek over de expositie en de ontwikkeling van haar leven als ontwerper.

Voor deze expositie wilde Sanne iets doen met een herkenbaar aspect van het hotel. ‘De rijke geschiedenis van het hotel interesseert me, maar is ook vrij complex vanwege de verschillende functies van het gebouw. Het bed is een constante factor, vanaf 1921 hebben hier bijna altijd mensen geslapen. Daarom ben ik daar iets mee gaan doen.’ Sanne legde met een camera vast hoe mensen na check-out hun bed achterlieten. Van die beelden maakte ze tekeningen die ze nu als wandkleden tentoonstelt. Op deze manier toont ze hoe iemand met intuïtief of aangeleerd gedrag, vanuit gewoonte of het onbewuste handelt. ‘Het gaat om een zoektocht naar gedrag, en waarop dat gedrag gebaseerd is.’ De kleurrijke serie laat ons achtergelaten dekbedden zien, die patronen vormen van menselijke gewoontes.

Van maker naar bedenker

Na haar studie grafisch ontwerpen aan de Gerrit Rietveld Academie werkte Sanne bij boekontwerper Irma Boom. ‘Bij een nieuwe boek ga je op zoek naar een logische oplossing om het verhaal te vertellen. Hoe maak je binnen een beperkt kader een interessant boek? Die puzzel doe ik graag. Maar miste bij boek maken ook een bepaalde interactie met het publiek.’ Daarop besloot ze de BIK opleiding te doen, waar ze leerde om eigen werk te vertalen naar een workshop. Het bracht een opening om zowel kinderen als volwassenen te bereiken en interactie aan te gaan. Ze ontdekte dat je met een heldere vraag of opdracht interesse kan wekken bij iedereen. Tegelijk gaat het ook over loslaten. ‘Ik wil de ander iets laten brengen maar tegelijk wil ik ook het ontwerp waarborgen. Daar gaat het uitzetten van de puzzel om.’

Toen Sanne in 2018 in Japan woonde en werkte, deed ze een dergelijk participatie onderzoek. Ze vroeg ruim 100 mensen een stuk papier te vouwen, zodat het in een achthoekig doosje zou passen. Hun vouwgedrag werd gekopieerd door carbonpapier. Dat was het kader dat ze schepte. ‘Ik vroeg me af wat iemand vanuit cultuur meekrijgt. Hoe los je iets op? Is het zo dat je handen andere beelden maken omdat je basis anders is geweest? Bestaat dat, of niet? Wordt dat gevormd door oefening, cultuur of gewoontes? Het leverde 100 verschillende stukken op. Als ik zelf 100 keer dat stuk papier had gevouwen was het resultaat minder interessant.’ Tijdens de exposite in Lloyd Hotel toont ze een gedeelte van de 100 gevouwen patronen in de serie ‘Folding Thoughts’.

Haar werk kan worden beschouwd als een onderzoek waar ze nog geen antwoord op kan geven. Wat in de Europese samenleving meespeelt zijn de standaarden van de kunstnijverheid, dat bepalend is geweest in de historie en heeft geleid tot aangeleerd gedrag. In haar eigen vormgeving is ze ook bezig met vragen over haar aangeleerde gedrag, gewoonte en intuïtie. ‘Maar je moet als ontwerper ook simpelweg beslissingen maken op gevoel.’

Het voelt logisch en daarom voelt het goed

Naast ontwerpen en workshops ontwikkelen heeft Sanne al van jongs af aan een liefde voor textiel. ‘Ik kom graag in stoffenwinkels. De puzzel van een stof die je uitzoekt, het bedenken van een patroon en er dan daadwerkelijk een item van maken vind ik veel voldoening geven. Bij het ontwerpen van dessins ga ik op zoek naar structuur waar tegelijk iets speels mee mogelijk is. Ook dat gaat over intuïtie. Ik kan kleur en vorm vrij verbinden. Maar het voelde ook noodzakelijk op een gegeven moment om de kleuren en vormen op meer dan alleen intuïtie te baseren.’

Het interactieve, haar voorliefde voor textiel en ontwerp weet ze nu te verbinden. ‘Voor mij voelt het logisch, dat komt misschien niet altijd zo over. Maar voor mij is mijn werk nu helder. Ik heb een goed jaar gehad. Ik weet nu beter welk verhaal ik wil vertellen en ik voel dat ik degene ben om dat verhaal te vertellen. Hierdoor kan ik het beter verantwoorden, naar mezelf toe en naar anderen. Ik maak autonomer werk, in opdracht of op eigen initiatief en dat geeft een nieuwe dynamiek.

SANNE VAN DE GOOR

Almost a year ago, Sanne and the Lloyd Hotel came into contact during Mono Japan. Half a year ago she stayed for a night and started with the work that she made especially for her exhibition at Lloyd Hotel. The exhibition starts on 1 November. Before the show I met her once in her studio, which is an open space in Amsterdam West where several creatives work side by side. The second time we met each other in Amsterdam Oost, at the Lloyd Hotel. We started this meeting with a conversation about the exhibition and the development of her life as a designer.

For this exhibition Sanne wanted to do something with a recognizable aspect of the hotel. ‘The rich history of the hotel interests me, but is also quite complex because of the different functions of the building. The beds were almost always used by guests as a sleeping place.That’s why I started to do something with this aspect of the hotel. Sanne used a camera to record how people left their beds after check-out.’ She made drawings of these images, which she now exhibits as tapestries. In this way she shows how someone, with intuitive or learned behaviour, acts from a habit or the unconscious. It’s about searching for behaviour, and on what that behaviour is based. The colourful series shows us duvets left behind, which form patterns of human habits.

From maker to inventor

After studying graphic design at the Gerrit Rietveld Academy, Sanne worked for book designer Irma Boom. When creating a new book, you look for a logical solution to tell the story. How do you make an interesting book within a limited framework? I like to solve that puzzle. However, making a book lacked a certain interaction with the public. She then decided to start the BIK training, where she learned to translate her own work into a workshop. It brought an opening to reach both children and adults and to engage in interaction. She discovered that with a clear question or assignment you can arouse everyone’s interest. At the same time, it is also about letting go. I want the other person to bring something but at the same time I also want to guarantee the quality of design. That’s what laying out the puzzle is all about.

When Sanne lived and worked in Japan in 2018, she did such a participation research. She asked more than 100 people to fold a piece of paper so that it would fit into an octagonal box. Their folding behaviour was copied by carbon paper. That was the framework she created. I wondered what a person learns from culture. How do you solve something? Is it true that your hands make different images because your foundation has been different? Does that exist, or not? Is that formed by practice, culture or habits? It yielded into 100 different pieces. If I had folded that piece of paper 100 times myself, the result would be less interesting. During the exhibition at Lloyd Hotel she shows part of the 100 folded patterns in the series ‘Folding Thoughts’.

Her work can be seen as a research to which she did not find an answer yet. What plays a role in European society are the standards of craftsmanship, which have been decisive in history and led to learned behaviour. In her own design, she is also concerned with questions about her learned behaviour, habits and intuition. But as a designer, you simply have to make decisions based on feelings.

It feels logical and therefore it feels good

In addition to developing designs and workshops, Sanne has had a love for textiles from an early age. I like to visit fabric shops. The puzzle of a fabric you choose, the creation of a pattern and then actually making an item out of it are all things I find very rewarding. When creating designs, I look for structure that is able to make something playful at the same time. That too is about intuition. I can freely connect color and shape. Although, it also felt necessary at some point to base the colours and shapes on more than just intuition’.

She now knows how to connect the interactive, her predilection for textiles and design. For me it feels logical, maybe that’s not always the case, but for me my work is more cohorent. I had a good year. I now know better what story I want to tell and I feel that I am the one to tell that story. This makes it easier for me to justify it, to myself and to others. I create more autonomous work, on commission or on my own initiative and that gives a new dynamic.