SANNE VAN DE GOOR

Bijna een jaar geleden kwamen Sanne en het Lloyd Hotel in contact met elkaar tijdens Mono Japan. Een half jaar geleden kwam ze logeren en startte ze aan het werk dat ze speciaal voor haar expositie bij Lloyd maakte. Op 1 november vangt de expositie aan. Vooraf ontmoet ik haar een keer in haar studio. Een open ruimte in Amsterdam West waar meerdere creatieven naast elkaar werken. De tweede keer ontmoeten we elkaar in Amsterdam Oost, in Lloyd Hotel. We starten deze ontmoeting met een gesprek over de expositie en de ontwikkeling van haar leven als ontwerper.

Voor deze expositie wilde Sanne iets doen met een herkenbaar aspect van het hotel. ‘De rijke geschiedenis van het hotel interesseert me, maar is ook vrij complex vanwege de verschillende functies van het gebouw. Het bed is een constante factor, vanaf 1921 hebben hier bijna altijd mensen geslapen. Daarom ben ik daar iets mee gaan doen.’ Sanne legde met een camera vast hoe mensen na check-out hun bed achterlieten. Van die beelden maakte ze tekeningen die ze nu als wandkleden tentoonstelt. Op deze manier toont ze hoe iemand met intuïtief of aangeleerd gedrag, vanuit gewoonte of het onbewuste handelt. ‘Het gaat om een zoektocht naar gedrag, en waarop dat gedrag gebaseerd is.’ De kleurrijke serie laat ons achtergelaten dekbedden zien, die patronen vormen van menselijke gewoontes.

Van maker naar bedenker

Na haar studie grafisch ontwerpen aan de Gerrit Rietveld Academie werkte Sanne bij boekontwerper Irma Boom. ‘Bij een nieuwe boek ga je op zoek naar een logische oplossing om het verhaal te vertellen. Hoe maak je binnen een beperkt kader een interessant boek? Die puzzel doe ik graag. Maar miste bij boek maken ook een bepaalde interactie met het publiek.’ Daarop besloot ze de BIK opleiding te doen, waar ze leerde om eigen werk te vertalen naar een workshop. Het bracht een opening om zowel kinderen als volwassenen te bereiken en interactie aan te gaan. Ze ontdekte dat je met een heldere vraag of opdracht interesse kan wekken bij iedereen. Tegelijk gaat het ook over loslaten. ‘Ik wil de ander iets laten brengen maar tegelijk wil ik ook het ontwerp waarborgen. Daar gaat het uitzetten van de puzzel om.’

Toen Sanne in 2018 in Japan woonde en werkte, deed ze een dergelijk participatie onderzoek. Ze vroeg ruim 100 mensen een stuk papier te vouwen, zodat het in een achthoekig doosje zou passen. Hun vouwgedrag werd gekopieerd door carbonpapier. Dat was het kader dat ze schepte. ‘Ik vroeg me af wat iemand vanuit cultuur meekrijgt. Hoe los je iets op? Is het zo dat je handen andere beelden maken omdat je basis anders is geweest? Bestaat dat, of niet? Wordt dat gevormd door oefening, cultuur of gewoontes? Het leverde 100 verschillende stukken op. Als ik zelf 100 keer dat stuk papier had gevouwen was het resultaat minder interessant.’ Tijdens de exposite in Lloyd Hotel toont ze een gedeelte van de 100 gevouwen patronen in de serie ‘Folding Thoughts’.

Haar werk kan worden beschouwd als een onderzoek waar ze nog geen antwoord op kan geven. Wat in de Europese samenleving meespeelt zijn de standaarden van de kunstnijverheid, dat bepalend is geweest in de historie en heeft geleid tot aangeleerd gedrag. In haar eigen vormgeving is ze ook bezig met vragen over haar aangeleerde gedrag, gewoonte en intuïtie. ‘Maar je moet als ontwerper ook simpelweg beslissingen maken op gevoel.’

Het voelt logisch en daarom voelt het goed

Naast ontwerpen en workshops ontwikkelen heeft Sanne al van jongs af aan een liefde voor textiel. ‘Ik kom graag in stoffenwinkels. De puzzel van een stof die je uitzoekt, het bedenken van een patroon en er dan daadwerkelijk een item van maken vind ik veel voldoening geven. Bij het ontwerpen van dessins ga ik op zoek naar structuur waar tegelijk iets speels mee mogelijk is. Ook dat gaat over intuïtie. Ik kan kleur en vorm vrij verbinden. Maar het voelde ook noodzakelijk op een gegeven moment om de kleuren en vormen op meer dan alleen intuïtie te baseren.’

Het interactieve, haar voorliefde voor textiel en ontwerp weet ze nu te verbinden. ‘Voor mij voelt het logisch, dat komt misschien niet altijd zo over. Maar voor mij is mijn werk nu helder. Ik heb een goed jaar gehad. Ik weet nu beter welk verhaal ik wil vertellen en ik voel dat ik degene ben om dat verhaal te vertellen. Hierdoor kan ik het beter verantwoorden, naar mezelf toe en naar anderen. Ik maak autonomer werk, in opdracht of op eigen initiatief en dat geeft een nieuwe dynamiek.