LAXMI NARAYAN TRIPATHI – TV CELEBRITY, PRIESTERES AND SOCIAAL ACTIVISTE

Elke 12 jaar wordt Kumbh Mela, ’s werelds grootste religieuze bedevaart, gehouden. Miljoenen Indiase pelgrims dalen af naar Ujjain om er te baden in de Shipra rivier. In 2016 sluit een transgender (hijra) congregatie zich voor het eerst in de geschiedenis aan bij de pelgrimstocht met als hogepriesteres danseres, reality TV-ster en sociaal activiste Laxmi Narayan Tripathi.

Zoals de meeste revolutionairen is Laxmi dominant aanwezig. Deze houding heeft Laxmi goed gediend, niet alleen tijdens fotoshoots (waar ze in uitblinkt) maar ook tijdens bijeenkomsten op hoog niveau bij de Verenigde Naties. In 2008 presenteerde ze hier de benarde situatie van seksuele minderheden en claimde ze de allereerste Aziatische Pacific transgender vertegenwoordiging op de vergadering. Meer recentelijk werd ze opgeroepen voor een bijeenkomst van de Verenigde Naties over hiv/aids door UNAID over de problemen rond de ziekte.

“Ik ben geboren om voor mensen te zorgen”, zegt ze. “Ik eis transgender rechten terug, de Indiase cultuur heeft transgender-, lesbische en homoseksuele mensen nooit gediscrimineerd. Het was een moraal die door de Britten in onze samenleving werd geïntroduceerd”.

Een deel van deze terugwinning gaat over het veranderen van wat Laxmi de ‘onzichtbaarheid’ van de transgendergemeenschap noemt. Het grootste obstakel om de gemeenschap zichtbaarder te maken is het gebrek aan inclusie, zegt ze: “Beleidsmakers kunnen niet in kamers zitten en het beleid voor de transgendergemeenschap zonder ons bepalen”. Ook kunnen transgender-debatten niet op het niveau van transgender-badkamers blijven zoals zij stelt: “een goed werkgeversbeleid voor de transgendergemeenschap”. Ze benadrukt: “Het belangrijkste is het grondwettelijk recht, de fundamentele mensenrechten kunnen niet worden ontnomen”.

RAYMOND FRENKEN – SCHRIJVER EN REDACTEUR

Schrijver en redacteur Raymond Frenken is één van onze vaste gasten in ons restaurant. “Schrijven is een vak. Dat ik kan bijdragen aan kunstenaarsboeken, als culturele artefacten, is een luxe. De titels waar ik aan werk zijn geen wegwerpboeken: ze zijn met veel aandacht ontworpen en gaan zeker 100 jaar mee. Als freelance schrijver heb ik geen kantoor. Ik ben het productiefst op een plek die anoniem genoeg is om te werken en persoonlijk genoeg om me thuis te voelen. Daarom kom ik graag naar Lloyd Restaurant. Het is niet helemaal stil, maar de buzz eist mijn aandacht niet op. De keuken bereidt voor mij een speciale tosti PDC, gemaakt met pain de campagne. En als Bjorn in de keuken staat met extra ham en kaas!